با انتشار چند آلبوم موسیقی در ایران کار خود را آغاز کرد. وی پس از مدتی ابتدا به کانادا و سپس به ایالات متحدهٔ آمریکا مهاجرت کرد. شادمهر در یک خانواده شش نفره در تهران متولد شد. سه برادر به نام های حمید محمد تقی و محمد علی و یک خواهر به اسم پروین داشت که از این سه برادر، یکی از آنها حین خدمت سربازی و یکی از آنها در زلزله ی رودبار فوت شدند. محمد تقی نیز در سال ۹۲ درگذشت. پدرش نیز در دوران نوجوانی شادمهر درگذشت. نام پدر وی علیقلی و مادر وی که هم اکنون مقیم ایران میباشند عاصفه میباشد. شادمهر از کودکی با دیدن سازهای موسیقی به این رشته هنری علاقمند شد.
در سال ۱۳۷۶ از هنرستان موسیقی به اتفاق یک گروه به واحد موسیقی صداوسیما رفت. فؤاد حجازی هم جزو آن گروه بود. در همان‌جا بود که با خشایار اعتمادی و علیرضا عصار آشنا شد. اولین آلبوم بدون کلام او به نام «بهار من» که تنظیمی جدید از قطعات قدیمی بود مورد استقبال قرار گرفت و همزمان همکاری خود را با صداوسیما آغاز کرد.
در همین سال ها که جوانه های موسیقی پاپ تازه شروع به رویش کرده بودند، اولین کار شادمهر با نام «معبود» با صدای خودش بارها از شبکه های ایران پخش شد. بزرگترها حتماً بخش های معروف این ترانه هنوز یادشان مانده که می گفت: «اگر روزی رسد دستم به دامانت، کنم جان را به قربانت، ولی بی لطف و احسانت چگونه…».
تب شادمهر به مرور بالا گرفت و انتشار آلبوم «دهاتی» آغازگر موجی بود که همه موسیقی پاپ بعد از انقلاب را تحت تأثیر قرار داد. این آلبوم همچنان رکورد فروش آلبوم موسیقی را با بیش از دو و نیم میلیون نسخه فروش در اختیار دارد و انتشار آثار بعدی اش باعث شد «شادمهر عقیلی» به ابرقدرتی در حوزه موسیقی بسته و سرشار از سوءتفاهم آن دوره (اواخر دهه هفتاد) تبدیل شود.
او بعد از انتشار چند آلبوم موفق و انتشار قطعاتی چون «یاس کبود» (که به حضرت فاطمه زهرا (س) تقدیم شده بود)، توانست نگاه تندروهای مذهبی را هم به سمت آثارش جلب کند. آخرین فعالیت رسمی این خواننده حضور در فیلم سینمایی «پر پرواز» بود که در آن نقش خودش را بازی کرد. نقش خواننده ای که فرزند شهید است و مجوز انتشار آثارش صادر نمی شود و قصد مهاجرت به خارج از کشور را دارد. داستانی که شادمهر پس از اتفاقات مختلف در نهایت در زندگی واقعی اش تجربه کرد و بالاخره از ایران رفت. چند سال بعد از مهاجرت شادمهر، گفته شد پایان بندی این فیلم نوعی تهدید از سوی شادمهر بوده که «اگر فشارها ادامه داشته باشد می روم».