آلبوم نازی ناز کن ابی

نازی ناز کن که نازت یه سرو نازه نازی ناز کن که دلم پر از نیازه شب آتیش بازیه چشمای تو یادم نمیره هر غم پنهون تو یه دنیا رازه نازی جون باغت آباد شه ، خورشیدت گرم کبکای مست غرورت ، سینه شون نرم نقش تو نقش یه پیچک توی چشم انداز ایوون من نسیم پاییزم ، دلم پر از شرم…. منو با تنهاییهام تنها بذار ، دلم گرفته روزای آفتابی رو به روم نیار ، دلم گرفته نقش من نقش یه گلدون شکستس بی گل و آب برا موندن ، توی ایوون بهار ، دلم گرفته…

قلب تو قلب پرنده پوستت اما پوست شیر زندون تن و رها کن ای پرنده پر بگیر اون ور جنگل تن سبز پشت دشت سر به دامن اون ور روزای تاریک پشت این شبای روشن برای باور بودن جایی باید باشه شاید برای لمس تن عشق کسی باید باشه باید که سر خستگیاتو به روی سینه بگیره برای دلواپسی هات واسه سادگیت بمیره قلب تو قلب پرنده پوستت اما پوست شیر زندون تن و رها کن ای پرنده پر بگیر حرف تنهایی قدیمی اما تلخ و سینه سوزه اولین و آخرین حرف حرف هر روز و هنوزه تنهایی شاید یه راهه راهیه تا بی نهایت قصه ی همیشه تکرار هجرت و هجرت و هجرت اما تو این راه که همراه جز هجوم خار و خس نیست کسی شاید باشه شاید کسی که دستاش قفس نیست قلب تو قلب پرنده پوستت اما پوست شیر زندون تن و رها کن ای پرنده پر بگیر

تنها تر از انسان در لحظه ی مرگ ساده تر از شبنم رو سفره برگ مطرود هم قبیله محکوم خویشم غریبه ای طعمه ی این کندوی نیشم نفرینی آسمون مغضوب خاکم بیگانه با نور و هوا هوای پاکم تن خسته از تقویم از شب شمردن با مرگ ساعتها بی وقفه مردن هم غربت بغض شب مرگ چراغم تو قرق زمستونی اندوه باغم ای دست تو حادثه تو بهت تکرار وابسته ی این مردابم بیا سراغم تولدم زادن کدوم افوله که بودنم حریص مرگ فصوله خسته از بار این بودنم نفس حبابم بی تفاوت مثل برکه بی التهابم تشنه ی تشنه ی تشنه م خود کویرم با من مرگ سنگ و انسان ، تاریخ تیرم من ساقه ی نورم میراث مهتاب تسلیم تاریکی تو جنگل خواب ای آیه ی عطوفت ای مرگ غمگین برهنه کن منو از این لباس نفرین ای اسم تو جواب همه سوالا از پشت این کندوی شب منو صدا کن….

رفتنت مثل یه حادثه برام موندنیه حالا آواز سفر کردن تو خوندنیه لحظه ها، ثانیه ها طاقت موندن ندارن می سوزونن، اما خب فکر سوزوندن ندارن یه روزی لحظه هامون رنگ بنفشه ها بودن تو هوای خونه مون عطر آلاله ها بودن تن من جسم تو یکی نبودن اما یه جون زیر آفتاب جدا اما یکی سایه هامون حالا اون اسب بزرگ آهنی منتظره تا تمومی وجود منو همراش ببره می بره هر چی رو که بود ونبود من می شم شناور مسیر رود بدرقه کلام تلخ رفتنه واسه من تجربه ی گسستنه…

شبی با خیال تو هم خونه شد دل نبودی ندیدی چه ویرونه شد دل نبودی ندیدی پریشونیامو فقط باد و بارون شنیدن صدامو غمت سرد و وحشی به ویرونه می زد دلم با تو خوش بود و پیمونه می زد نه مرد قلندر نه آتش پرستم فقط با خیالت شبا مست مستم الهی سحر پشت کوها بمیره خدا این شبا رو از عاشق نگیره نه یک شب که هر شب دلم بی قراره می خواد مثل بارون بباره بباره شب مرد تنها پر از یاد یاره پر از گریه تلخ بی اختیاره شب مرد تنها شب بی تو مردن شب غربت و دل به مستی سپردن شبای جوونی چه بی اعتباره همش بی قراری همش انتظاره

لحظه ی دیدار تو شد روز میلاد من غیر تو هر نقش دیگر رفته از یاد من تو می دونی زبون شاپرکها رو تو می شناسی مسیر قاصدک ها رو تو نقاش بال پروانه هایی شکوه سبزه ها ازجنس گل هایی لحظه ی دیدار تو شد روز میلاد من غیر تو هر وقت دیگر رفته ازیاد من تو می دونی زبون شاپرکها رو تو می شناسی مسیر قاصدک ها رو تو از ایل و تبار نطفه ی نوری برای بزم شبنم گل شیپوری برای دیدن تو هدیه ای قابل ندارم به غیر از قلب عاشق تحفه ای دیگر ندارم برای پر کشیدن شوق پروازم تو هستی تویی که با نگاهت دروجودم ریشه بستی

من و تو مسافر شب رو به سوی شهر خورشید خسته از این رهسپاری زیر سایه های تردید سبزیه مزرعه مونو دست خشک باد سپردیم توی شهر بی ترحم از غم بی کسی مردیم هوای برگشتنم بود اگه بال و پری داشتم بر می گشتم اگه اینجا خودمو جا نمی ذاشتم واسه بیگانگی ما هیچ نگاهی آشنا نیست آدما رنگ و وارنگن اما هیچ کی شکل ما نیست گر چه تو باغ بلوریم اما جنس شیشه نیستیم با تنای کاغذیمون توی دست آب شکستیم هوای برگشتنم بود اگه بال و پری داشتم بر می گشتم اگه اینجا خودمو جا نمی ذاشتم.. چیه سوغات من و تو وقت برگشتن از اینجا بشکنیم سد شبو تا برسیم به صبح فردا می تونیم با هم بخونیم دوباره شعر رهایی پر فریاد شه گلومون جای بغض و بی صدایی هوای برگشتنم بود اگه بال و پری داشتم بر می گشتم اگه اینجا خودمو جا نمی ذاشتم..

صدای تو صدای باد و بیشه صدای من صدای کوه و تیشه نگاه تو دمیدن ستاره نگاه من غروب روی شیشه تو هد هد سلیمونی رو شونم من واسه تو نامه ی بی نشونم تو پا به راه چلستون روزی من اون شب سیاه بی ستونم بی تو دلم یه بادبون پاره غصه هامو به خاطرم میاره با تو دلم یه آسمون روشن با تو دلم پر از گل ستاره ای تن تو بهار سبز گل پوش بی تو منم اجاق سرد و خاموش تو مرمری منم یه سنگ خارا بهار من یادم تو را فراموش

سادگی مرا ببخش که خویش را تو خوانده ام برای برگشتن تو به انتظار مانده ام سادگی مرا ببخش که دلخوش از تو بوده ام تو را به انگشتر شعر مثل نگین نشانده ام به من نخند و گریه کن چرا که جز نیاز تو هر چه نیاز بود و هست از در خانه رانده ام اگر به کوتاهی خواب ، خواب مرا سایه شدی به جرم آن داغ عطش بر لب خود نشانده ام گلوی فریاد مرا سکوت دعوت تو بود ولی من این سکوت را به قصه ها رسانده ام دوباره از صداقتم دامی برای من نساز از ابتدا دست تو را در این قمار خوانده ام گناه از تو بود و من نیازمند بخششم چرا که من در ابتدا تو را ز خود نرانده ام گناهکار هر که بود کیفر آن مال من است به جرم آن داغ عطش بر لب خود نشانده ام

تو یه سایه بودی هم قد خواب نیمروز من تو یه سایه بودی تو ظهر داغ تن سوز من تو هرم داغ بی رحم آفتاب تو سایه بودی یه سایه ی ناب من مسافر تن تشنه ی خواب حریص فتح یه جرعه ی آب پای پر تاول من تو بهت راه تن گرما زده مو نمی کشید بی رمق بودم و گیج و تب زده جلو پامو دیگه چشمام نمی دید تا تو جلوه کردی ای سایه ی خوب مهربون با یه بغل سبزه و آب باورم نمی شد این معجزه بود به گمانم تو سرابی ، یه سراب و یه سایه بودی هم قد خواب نیمروز من تو یه سایه بودی تو ظهر داغ تن سوز من من گنگ و خسته ، لب تشنه و داغ تو سایه ی سبز میراث یک باغ تو مرهم این زخم عمیقی لبریز ایثار پاک و شفیقی رخت خستگیمو از تنم بگیر با تنت برهنگیمو بپوشون منو تا مهمونی عشق ببر کتاب در به دریمو بسوزون بذار این سایه همیشگی باشه سایه ای که جای خوب موندنه سایه باش و سایبون تا بدونم سایه ای رو سر بودنه منه

من و تو با لب تشنه تن خسته لب یک چشمه رسیدیم پیش رومون آب زمزم سوختیم اما قطره ای هم نچشیدیم من همیشه با تو از روزای آفتابی می گفتم بهترین ترانه رو با صدای تو می شنفتم تک سوار تو رسیده در بیا از کوه سپیده کی به جز من برات از عاشقی گفته کی به جز من همه حرفاتو شنفته دلتو بزن به دریا بگذر از طلوع فردا سفر ما از غروب تا به غروبه اولین همسفرم اهل جنوبه من و تو با لب تشنه تن خسته لب یک چشمه رسیدیم پیش رومون آب زمزم سوختیم اما قطره ای هم نچشیدیم .. عاشقیم ما عاشق تنهایی تلخ شبونه عاشقیم ما عاشق اشکای گرم عاشقونه من و تو با لب تشنه تن خسته لب یک چشمه رسیدیم پیش رومون آب زمزم سوختیم اما قطره ای هم نچشیدیم شبم از حادثه زخمی رنگ لاله صبح صادق همه ی آدمای دنیا بسیجن دشمنانه واسه فتح قلب عاشق رنگ آفتاب هم پریده آخرین لحظه رسیده سهم ما همینه که جدا بمونیم پر فریاد اما بی صدا بمونیم